چین برای پرتاب یک فضاپیمای سرنشین دار دیگر آماده می‌شود

به گزارش ایرنا، رسانه‌های گروهی چین اعلام کردند فضاپیمای ˈ شن جو - 10ˈ بین ماه‌های ژوئن و اوت امسال پرتاب خواهد شد.

این فضاپیما از پکن به مرکز پرتاب ماهواره‌ای ˈجیو جوان ˈ در استان ˈ گانسو ˈ منتقل شده است.

سه فضانورد چینی با این فضاپیما به آزمایشگاه فضایی ˈ تیان گونگ - 1 ˈ منتقل خواهند شد.

دانشمندان چینی آزمایشگاه فضایی ˈتیان گونگ - 1 ˈ را ماه سپتامبر سال 2011 پرتاب کردند و تاکنون دو فضاپیمای سرنشین دار و غیرسرنشین دار به آن متصل شده‌اند.

چین می‌کوشد راه را برای ایجاد یک ایستگاه فضایی متعلق به خود آماده کند. فضاپیمای جدید در مدار زمین چندین آزمایش علمی انجام خواهد داد.

چین اعلام کرده تا سال 2020 میلادی ایستگاه فضایی خود را ایجاد خواهد کرد. این کشور اولین بار در سال 2003 میلادی با پرتاب یک فضاپیمای سرنشین دار مدل ˈ شن جو ˈ به باشگاه فضایی ملحق شد.




طبقه بندی: نجوم، تکنولوِژی،

تاریخ : چهارشنبه 14 فروردین 1392 | 10:20 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات

Dark-Matter

ماده‌ی تاریک حلقه‌ای در خوشه‌ی کهکشانی Cl 0024+17 – رنگ‌های آبی کاذب‌اند. امتیاز تصویر: ناسا

ماده‌ی تاریک٬ یکی از معماهای رازآلود کیهان است که دانشمندان همچنان در پی کشف هویت واقعی این ماده‌اند. اما معنی‌اش این نیست که اطلاعاتی از آن در دسترس نباشد.

نخستین شواهد از ماده‌ی تاریک به اوایل ۱۹۳۰ میلادی برمی‌گردد. در آن زمان٬ یان اورت٬ منجم هلندی تصمیم گرفت تا سرعت ستاره‌های راه‌شیری را به کمک اثر دوپلر اندازه‌گیری کند. اما نتایجی که به‌دست آورد با آن‌چه که متناسب با نیروی گرانشی جرم رویت‌پذیر بود٬ بسیار منافات داشت و سرعت ستاره‌ها بسیار بیشتر از حد انتظار برآورد شدند. این سرعت آن‌قدر زیاد بود که سبب می‌شد تا ستاره‌ها بتوانند به آسانی بر گرانش کهکشان غلبه کنند و از آن فرار کنند اما چنین اتفاقی نیفتاده بود و آنان همچنان در کهکشان راه‌شیری قرار داشتند. پس اشکال از کجاست؟ آیا محاسبات اشتباه بودند؟ یا این که شاید درک ما از گرانش اشتباه است؟ گرانشی که قرن‌هاست پاسخ اعتماد بشر را داده است. اما اشکال نه از محاسبات بود نه از فهم ما از گرانش. بلکه به نظر یک نیروی گرانشی نامرئی مانع از فرار ستاره‌ها می‌شد.

ماده‌ی ناپیدا

در آن زمان اورت٬ به حضور ماده‌ای نامرئی گمان برد. ماده‌ای که دیده نمی‌شد اما تأثیر گرانشی داشت. چندی پس از این، فریتس زویکی٬ منجم سوییسی در حال اندازه‌گیری سرعت کهکشان‌ها در یک مقیاس بزرگ‌تر٬ یعنی خوشه‌ی کهکشانی (خوشه‌ی گیسو) بود که به همان نتیجه‌ی مشابه اورت دست یافت. به این ترتیب وجود این ماده‌ی نامرئی بیش از پیش قوت گرفت. تا این که در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی مطالعات فراوانی روی سرعت ستاره‌ها در مکان‌ها مختلف راه‌شیری صورت گرفت که همچنان اختلاف فاحشی با نظریات اثبات شده را آشکار می‌کرد. اما این اختلافات از کجا نشأت می‌گرفتند؟

Chart 1بر اساس قوانین نیوتن-کپلر٬ می‌توان نموداری را برای سرعت مداری ستاره‌ها نسبت به فاصله‌ی آن‌ها از مرکز کهکشان راه‌شیری رسم کرد که بسیار شبیه به چرخش یک فریزبی یا یک دیسک حول مرکزش است. به این نمودار «نمودار چرخشی کهکشان» می‌گویند. دانشمندان انتظار داشتند که هرچه ستار‌ه‌ها به مرکز کهکشان‌ نزدیک‌تر باشند٬ سرعت‌شان نیز کم‌تر باشد و با فاصله گرفتن از مرکز کهکشان سرعت ستاره‌ها افزایش می‌یابد تا جایی که دیگر جرم مرکزی کهکشان نتواند روی ستاره‌ها‌ی دورتر تأثیر بگذارد. از آن‌جا به بعد٬ سرعت ستاره‌ها دوباره باید کاهش می‌یافت. این نظریات همچنان پا برجا بود تا این‌که در اوایل سال ۱۹۷۰ ٬ ورا روبین٬ بانوی منجم آمریکایی نشان داد که سرعت ستاره‌ها از الگوی نیوتن-کپلری پیروی نمی‌کند و تقریباً ستاره‌ها٬ در نقاط مختلف کهکشان٬ سرعت ثابتی دارند. این تناقض نه تنها در کهکشان راه شیری بلکه در کهکشان‌های دیگری مانند آندرومدا نیز مشاهده شد. به این ترتیب بود که بار دیگر وجود ماده‌ای که این خلاء گرانشی را پر کند محبوبیت یافت.

از طرفی دیگر منجمان با کمک قانون سوم کپلر جرم کلی کهکشان‌ راه شیری را به‌دست آوردند که معادل یک تریلیون برابر جرم خورشید بود اما مجموعه‌ی جرمی که از رصد اجرام‌ رویت‌پذیر کهکشان (ستاره‌ها٬‌ گازها و غبارها) در همه‌ی طول‌موج‌های فروسرخ٬ مرئی٬ فرابنفش و رادیویی به‌دست آمد حدود ۲۰۰ – ۶۰۰ میلیارد برابر جرم خورشید بود. به این معنی که جرمی که از فرمول به‌دست آمده بود حدود ۶  بار بزرگ‌تر از مجموعه‌ی جرم رویت‌پذیر کهکشان‌ است. به‌ این ترتیب وجود ماده‌ی تاریک در میان دانشمندان بیش از پیش مقبولیت یافت.

اگر هست چرا نمی‌توان دید؟

jellybean-universeدر‌واقع این ماده٬ یک ماده‌ی غیرباریونی است. از آن‌جایی که واحد تشکیل‌دهنده‌ی مواد باریونی٬ اتم است که خود از پروتون٬ الکترون و نوترون تشکیل شده است٬ همگی در طو‌ل‌موج‌های الکترومغناطیسی آشکار می‌شوند و در طول موج‌های مختلفی٬ تابش می‌کنند. اما ماده‌ی تاریک رفتاری عجیب دارد و هیچ‌گونه برهم‌کنش الکترومغناطیسی ازخود نشان نمی‌دهد. نه نوری دریافت می‌کند و نه از خود نوری تابش می‌کند. تنها راه تشخیص آن نیروی گرانشی است که به سبب جرم خود روی اجرام دیگر وارد می‌کند. دانشمندان در تلاش‌اند تا بتوانند ذرات تشکیل‌دهنده‌ی این ماده‌ی مرموز را کشف کنند اما همچنان توفیقی به‌دست نیامده است. با کشف این ماده‌ی شگفت‌انگیز٬ نادانی انسان نیز وسعت یافته است. تا پیش از این تصور می‌شد که جهان را می‌توان در طول موج‌های گوناگون شکار کرد وهیچ چیز از چشم انسان غافل نخواهد ماند اما با کشف ماده‌ی تاریک و البته در پی آن انرژی تاریک٬ بشر به این نتیجه رسید که فقط ۴ درصد جهان را می‌بیند و تاکنون از باقی آن غافل مانده است!

آیا راست می‌گویند؟

Gravitational lensواضح است که ماده‌ی تاریک در مقیاس بزرگ‌تر نمود بیشتری پیدا می‌کند. بهترین نمونه‌ای که می‌توان به وضوح تأثیر ماده‌ی تاریک را مشاهده کرد٬ خوشه‌‌های کهکشانی‌اند. سال‌ها پیش از کشف ماده‌ی تاریک٬ اینشتین در نسبیت عام بیان کرد که نیروی گرانشی می‌تواند نور را خم کند. این نظریه در جریان خورشیدگرفتگی ۱۹۱۹ میلادی٬ به‌دست ادینگتون٬ منجم انگلیسی تایید شد. سال‌ها پس از آن٬ فریتس زویکی با وام گرفتن از نسبیت عام٬ مبحث عدسی‌های گرانشی را مطرح کرد. عدسی‌های گرانشی نور اجرامی که در پشت آن‌ها قرار دارند را خم می‌کنند و سبب می‌شوند تا بتوانیم آن‌ها را ببینیم. حتماً نباید جرم این عدسی مملو از ماده‌ی تاریک باشد تا بتوانند نور را خم کنند اما از طرف دیگر جرم رؤیت‌پذیر خوشه‌های کهکشانی آن‌قدر نیست که بتواند تأثیر گرانشی چشم‌گیری روی نور بگذارد. با رصدهایی که دانشمندان روی خوشه‌های کهکشانی گوناگون انجام دادند هیچ جای شکی مبنی بر حضور پررنگ ماده‌ی تاریک در این خوشه‌ها نمی‌گذارد. آن‌ها حتی می‌توانند به میزان خمیدگی نور در حین عبور از این خوشه‌ها جرم کلی خوشه و نهایتاً مقدار ماده‌ی تاریک پیرامون آن را تخمین بزنند.

برای مثال می‌توان به خوشه‌ی کهکشانی «گلوله» اشاره کرد که از برخورد دو خوشه با سرعت ۱۶ میلیون کیلومتر بر ساعت پدید آمده است و نامش را نیز از نوع شکلی ظاهری‌اش وام گرفته است. این خوشه به‌نوعی گواهی اثبات وجود ماده‌ی تاریک است.

bullet_cluster_c60w

خوشه‌ی کهکشان گلوله

منجمان با کمک روش «عدسی‌ گرانشی ضعیف» و با بهره‌گیری از تلسکوپ‌های زمینی ماژلان و VLT و تلسکوپ فضایی هابل موفق شده‌اند تا میزان خمیدگی نور و در نتیجه جرم کلی این خوشه‌ی عظیم را محاسبه کنند. سپس به کمک تلسکوپ فضایی چاندرا جرم مواد درخشان و رویت‌پذیر را نیز محاسبه کردند و آن‌ را با جرم کلی مقایسه کردند و به این‌ ترتیب نقشه‌ای از ماده‌ی تاریک حاضر در این خوشه به دست آمد. نتیجه بسیار شگفت‌انگیز بود.

هنگامی که این دو خوشه‌ با یکدیگر برخورد کردند مواد درخشان و رویت‌پذیر آن‌ها مانند گازهای داغ با یکدیگر برهم‌کنش داشتند و از سرعت‌شان کاسته شد اما ماده‌ی تاریک هر دو خوشه هیچ برهمکنشی با یکدیگر نداشتند و از درون یکدیگر عبور کردند. به نظر می‌آید که این مواد غیرقابل برخورد باشند. همین سبب می‌شود تا ماده‌ی تاریک هر خوشه از ماده‌ی درخشان‌اش جدا شود. آن‌چه که سال‌ها دانشمندان به ‌دنبال‌اش بودند اینک به وقوع پیوسته است. آن‌ هم بیش از ۳ میلیارد سال نوری دورتر از ما. برای درک بهتر این انیمیشن  را ببینید.

درادامه انیمیشن دیگری برای‌تان آورده‌ایم که در آن  تصاویر این خوشه به تفکیک به‌نمایش درمی آیند. با دقت در تصویر نخست می‌توانید دو خوشه‌ی برخوردکننده را پیدا کنید که یکی بزرگ‌تر از دیگری است. تصویر دوم در طول موج پرتو ایکس گرفته شده است که نشان‌دهنده‌⁠ی مواد درخشان وگازهای داغ دو خوشه‌ است. تصویر سوم٬‌ نشان‌دهنده‌ی ماده‌‌ی برهم‌کنش‌ناپذیر «تاریک» است که با رنگ کاذب آبی نشان داده شده است. در تصویر پایانی نیز برای مقایسه‌ی بهتر٬‌ ترکیبی از هر ۳ تصویر به‌نمایش در آمده است.

Picture Sequence

تحقیقات روی رفتار ماده‌ی تاریک و هویت واقعی آن هم‌چنان ادامه دارد. گروهی از دانشمندان ذراتی به نام WIMP را به عنوان ذره‌ی اصلی ماده‌ی تاریک پیشنهاد داده‌اند که مانند این ماده با انرژی الکترومغناطیسی واکنش نشان نمی‌دهد و نمی‌توان آن را دید. از طرفی هم با نیروهای هسته‌ای قوی هیچ برهمکنشی ندارند به این معنی که هیچ نوع برهم‌کنشی را با هسته‌ی اتم‌ها نشان نخواهند داد. این بسیار شبیه به رفتار و نشانه‌هایی است که ما از ماده‌ی تاریک دریافت کرده‌ایم. اما این ذره‌ی پیشنهادی٬ هنوز اثبات نشده است.  به‌تازگی طیف‌نگار مغناطیسی آلفا  AMS که در جست‌وجوی این ماده‌  بر ایستگاه فضایی نصب شده٬ داده‌هایی را به زمین مخابره کرده است که دانشمندان از آن به عنوان خبری بزرگ نام برده‌اند. نتیجه‌ی این داده‌ها تا دو هفته‌ی دیگر اعلام می‌شود و باید تا آن زمان منتظر بمانیم تا شاید یکی از گره‌های بزرگ کیهان‌شناسی پس از سال‌ها تحقیق و جست‌وجو باز شود!






طبقه بندی: نجوم،

تاریخ : دوشنبه 12 فروردین 1392 | 02:40 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
سلام


تلسکوپ کامپیوتری SkyProdigy 130
به خاطر درخواست چند تا از دوستان امروز براتون سایت فروش تلسکوپ آوردم.

http://www.irantelescope.com



طبقه بندی: نجوم،

تاریخ : دوشنبه 12 فروردین 1392 | 02:09 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
  اخترشناسان و فیزیکدانان مشهوری طی چند قرن گذشته موفق به کشف دستاوردهای برجسته ای در حوزه ستاره شناسی و بررسی کائنات شده اند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، بطلمیوس، کوپرنیک، کپلر، گالیله، نیوتن، کاسینی و آلبرت انیشتین از جمله برجسته ترین اخترشناسان تاریخ محسوب می شوند که دستاوردهای علمی آنها باعث تحول علم ستاره شناسی و نجوم شده است.

کلاودیوس بطلمیوس

فیلسوف، ریاضیدان، جغرافیدان و اخترشناسان یونان باستان که در سال 168 میلادی در مصر درگذشت، دارای رساله جامع در حوزه حرکات ستارگان و سیارات موسوم به Almagest است.

در الگوی ارائه شده توسط بطلمیوس که مشابه سامانه خورشیدی فعلی است، زمین در مرکز گیتی قرار داشته و خورشید، ماه و سایر سیارات بدور زمین در حال چرخش بودند.

تهیه فهرست 48 صورت فلکی که نام آنها همچنان مورد استفاده قرار می گیرد، از دیگر فعالیت های این اخترشناس محسوب می شود.

نیکلاس کپرنیک

ریاضیدان و اخترشناس لهستانی متولد سال 1473 میلادی، از جمله محققانی محسوب می شود که به ناکارآمدی مدل بطلمیوس پی برده و مدل خورشید محوری را توسعه داد؛ در این سیستم بر خلاف تصورات قبلی سایر سیارات از جمله زمین بدور خورشید در حال چرخش هستند.

کتاب On the Revolutions of the Heavenly Spheres (گردش افلاک آسمانی) را پیش از مرگش به رشته تحریر درآورد.

یوهانس کپلر

ریاضیدان و اخترشناس آلمانی متولد 1571 میلادی بعنوان پدر ستاره شناسی نوین شناخته می شود.

این دانشمند با ارائه تغییراتی در دیدگاه کوپرنیک از سیستم منظومه شمسی از جمله وجود مدار بیضوی، قوانین معروف به قوانین سه گانه کپلر را ارائه کرد که ضمن تشریح حرکت سیارات نسبت به خورشید، یک منبع مهم در علم نجوم و ستاره شناسی محسوب می شود.

گالیلئو گالیله

فیلسوف، ریاضیدان و اخترشناس در سال 1564 میلادی در ایتالیا متولد شد؛ این دانشمند بدلیل ارائه نظریات ضد ارسطو و محاکمه در کلیسای کاتولیک از شهرت جهانی برخوردار است.

مطالعات گالیله از مدل کوپرنیک مبنی بر ثابت نبودن زمین و چرخش آن بدور خورشید حمایت می کرد که با حکم کلیسا مجبور به انکار نظریه خود و حدود یک دهه حبس خانگی شد.

گالیله با کمک یک تلسکوپ موفق شد جزئیات بسیار دقیقی از سطح ماه را رصد کند؛ کشف چهار قمر بسیار بزرگ سیاره مشتری موسوم به اقمار گالیله ای (Galilean moons) و توسعه نخستین ساعت پاندول دار از دیگر دستاوردهای علمی این دانشمند ایتالیایی محسوب می شود.

ایزاک (اسحاق) نیوتن

ریاضیدان، فیزیکدان و ستاره شناس سرشناس انگلیسی و بنیانگذار حساب دیفرانسیل و انتگرال در سال 1643 میلادی متولد شد.

قوانین حرکت نیوتن شامل سه قانون فیزیکی است که ارتباط نیروهای وارده بر یک جسم و حرکت آن را نشان می دهد.

سقوط سیب از یک درخت، الهام بخش نظریه معروف گرانش زمین مطرح می شود که بر این اساس، خورشید نیروی کششی به سیارات وارد می‌کند و این نیرو باعث حرکت منظم سیارات در مدارهای پیرامون خورشید می شود.

کریستیان هویگنس

اخترشناس برجسته هلندی دستاوردهای برجسته ای در حوزه ریاضی و فیزیک بدست آورده و تلسکوپ های پیشرفته ای را نیز طراحی کرده است که منجر به اکتشافات مهم در حوزه نجوم و ستاره شناسی شد.

هویگنس در سال 1655 میلادی نظریه ای مبنی بر وجود حلقه نازک و مسطحی بدور سیاره زحل را ارائه کرد؛ کشف نخستین قمر سیاره زحل موسوم به «تیتان» و نخستین تصویر از سحابی جبار (Orion Nebula) از دیگر دستاوردهای این دانشمند محسوب می شود.

کاوشگر قمر تیتان نیز برای گرامیداشت این محقق به نام «هویگنس» نامگذاری شده است.

جیووانی کاسینی

اخترشناس ایتالیایی در سال 1672 میلادی با همکاری «ژان ریشر» از یک روش انطباقی برای تخمین فاصله بین زمین و مریخ استفاده کردند و نخستین برآورد فاصله در منظومه شمسی را ارائه کردند.

با استفاده از روش گالیله، این دانشمند ایتالیایی موفق به انجام نخستین اندازه گیری طول و عرض جغرافیایی شد؛ کشف چهار قمر سیاره زحل شامل یاپتوس، رئا، تیتوس و دیونه نیز از دیگر کشفیات «جیووانی کاسینی» محسوب می شود.

برای گرامیداشت نام این محقق، کاوشگر زحل به نام «کاسینی» نامگذاری شده است.

چارلز مسیه

اخترشناس فرانسوی در سال 1744 میلادی و در سنین نوجوانی دنباله داری با طول شش متر دم را مشاهده کرد و چهار سال بعد خورشیدگرفتگی حلقوی را رصد کرد.

اخترشناس جوان علاوه بر رصد دنباله دارها، سحابی های مختلف را مورد بررسی قرار داد و فهرستی از اجرام اعماق فضا شامل خوشه های ستاره ای و کهکشان ها تهیه کرد.

فهرست تهیه شده توسط «مسیه» بالغ بر 110 جرم آسمانی است که امروزه نیز مورد استفاده محققان نجوم و اخترشناسان سراسر دنیا قرار می گیرد.

آلبرت اینشتین

فیزیکدان برجسته آلمانی بدلیل کشف قانون فوتوالکتریک، جایزه نوبل فیزیک سال 1921 میلادی را از آن خود کرد.

این دانشمند برجسته قرن بیستم اگرچه رصدهای نجومی عملی با تلسکوپ نداشت، اما نظریه های علمی وی بویژه «نظریه نسبیت» انقلاب عظیمی در علم نجوم ایجاد کرد.

نظریه ثابت بودن سرعت نور، نظریه نسبیت عام، نظریه نسبیت خاص، نظریه میدان یکنواخت از جمله مهمترین دستاوردهای علمی اینشتین محسوب می شود.

کارل ساگان

دانشمند آمریکایی که در سال 1996 میلادی درگذشت، از محققان برجسته نجوم و علوم فضا محسوب می شود که اکتشافات مهمی از جمله تعیین دمای بالای زهره و تغییرات فصلی مریخ به نام خود ثبت کرده است.

استفان هاوکینگ

این دانشمند انگلیسی از جمله پیشتازان در حوزه فیزیک نظری و نجوم و یکی از مغزهای بزرگ پس از اینشتین محسوب می شود. «هاوکینگ» از سن 20 سالگی به بیماری ALS مبتلا شد، با این وجود تحصیلات و تحقیقات وسیع خود را در حوزه علم فیزیک ادامه داد.

نظریه شکل گیری فضا همزمان با آغاز شکل گیری کائنات پس از انفجار بزرگ (Big Bang)‌ و کتاب های متعدد در حوزه فیزیک و نجوم از تلاش های علمی این محقق محسوب می شود.


طبقه بندی: نجوم، اكتشافات،

تاریخ : پنجشنبه 8 فروردین 1392 | 02:35 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
محققان دانشگاه یورک موفق به حل معمای سیاهچاله‌ها شدند که نشان می‌دهد، هر چیزی که بداخل منطقه «افق رویداد» سقوط کند از بین خواهد رفت.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، بر اساس نظریه نسبیت عام انیشتین هیچ چیزی حتی نور پس از عبور از سیاهچاله نمی‌تواند از میدان جاذبه آن بگریزد؛ هر سیاهچاله دارای منطقه ای به نام افق رویداد (event horizon)‌ است، یعنی اگر جسمی وارد این ناحیه شود، نمی‌تواند از آن رهایی پیدا کند و محکوم به نزدیک شدن و از بین رفتن در مرکز سیاهچاله است.

پروفسور «سام براون اشتاین» و دکتر «استفانی پیراندولا» تأکید می کنند که راه حل این موضوع در نظریه اطلاعات کوانتومی، شامل وجود گرفتاری کوانتوم در طول افق رویداد سیاهچاله نهفته است.

مکانیسم کوانتوم نشان می دهد، گرفتاری در منطقه افق رویداد بین ذرات درون و خارج از سیاهچاله بوجود می آید.

«بروان اشتاین» تأکید می کند: مانعی از ذرات پر انرژی ایجاد می‌شود: یک دیوار پر انرژی (یا دیوار آتش) در سراسر افق رویداد شکل می گیرد. برای نخستین بار ضرورت گرفتاری در سراسر افق رویداد سیاهچاله و آنچه همزمان با افزایش سن سیاهچاله روی می دهد را نشان دادیم؛ هرچه میزان گرفتاری (کوانتوم) بزرگتر باشد، دیواره دیرتر فرو می ریزد، اما اگر گرفتاری حداکثری باشد، دیوار آتش هرگز روی نمی دهد.

زمانیکه مکانیسم کوانتومی و گرفتاری در ذرات در خصوص سیاهچاله ها دخیل می شوند، پیش بینی «هاوکینگ» برای امکان طولانی ترین زمان نیز امکان پذیر می شود.

نتایج این تحقیق نه تنها از نظریه گرانش انیشتین، بلکه از نظریه اطلاعات کوانتومی بعنوان ابزار قدرتمند برای کشف اسرار کائنات حمایت می کند.


طبقه بندی: اكتشافات، نجوم،

تاریخ : پنجشنبه 8 فروردین 1392 | 02:34 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
.: Weblog Themes By BlackSkin :.

تعداد کل صفحات : 18 :: ... 4 5 6 7 8 9 10 ...

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات