محققان دانشگاه آلیکانت نخستین شواهد از فاز جدید را در ستارگان نوترونی کشف کردند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این دانشمندان آنچه که می‌تواند نخستین مدرک مشاهداتی از وجود فاز جدید و عجیب پاستای هسته‌ای در "پوسته درونی" ستاره‌های نوترونی یا تپ‌اخترها باشد را شناسایی کردند.

به گفته خوزه ای. پانس از دانشگاه الیکانت و رهبر این پروژه علمی، کشف جدید این امکان را فراهم می‌سازد که رصدخانه‌های مجهز به اشعه ایکس در ماموریت‌های آتی چگونگی فعالیت تعامل هسته‌ای را تعریف کنند.

فاز جدید پاستای (pasta) هسته‌ای هنگامی رخ می‌دهد که ترکیب نیروی‌های هسته‌ای و الکترومغناطیسی تمایل به چینش هسته‌ها در اشکال غیرکروی دارد.

تپ‌اخترها هنگامی که متولد می‌شوند، بیش از 100 بار در ثانیه می‌چرخند، اما زمانی که میدان‌های مغناطیسی‌شان آن‌ها را کند می‌کنند، مدت زمان چرخش افزایش می‌یابد.

همزمان، پوسته درونی میدان مغناطیسی ستاره را مصرف می‌کند و هنگامی که این میدان ضعیف می‌شود، قادر به کندکردن بیشتر چرخش ستاره نیست، بنابراین، تپ‌اختر با بازه زمانی 10 تا 12 بار در ثانیه می‌چرخد.

تپ‌اخترهای رادیویی دارای مدت چرخش محدودی هستند و تصور می‌شود این محدودیت اثر ساده‌ای باشد که در آن، تپ‌اخترهای با چرخش کندتر کمتر شفاف‌ هستند و قابل‌مشاهده نیستند.

به گفته ناندا رئا، در دهه‌های گذشته ماموریت‌های فضایی تعداد زیادی از تپ‌اخترهای دارای اشعه ایکس جداگانه، را کشف کرده‌اند و هیچ یک از آن‌ها دارای مدت چرخش طولانی‌تر از 12 ثانیه نبوده‌اند؛ با این حال، هیچ توضیح نظری برای این پدیده ارائه نشده بود.

رئا عضوی از پروژه تحقیقاتی دیگری بود که اخیرا دریافت تعداد ستاره‌های با مغناطیس بالا (magnetar) بسیار بیشتر از آن چه تصور می‌شد، است.

این ستاره‌ها، ستاره‌های نوترونی هستند که دارای سرعت چرخش نسبتا کندی بوده و گاهی انفجارات بزرگ با پرتوهای ایکس را تولید می‌کنند.

این پرتوها از انرژی مغناطیسی ذخیره‌شده در درون ستاره مشتق می‌شوند.

رئا و پانس معتقدند که در هر کهکشان سالی یک بار، ستاره‌ای با مغناطیس بالای آرام، متولد می‌شود.

جزئیات این مطالعه در مجله Nature Physics منتشر شده است.




طبقه بندی: اكتشافات، نجوم، فیزیك،

تاریخ : شنبه 1 تیر 1392 | 06:39 ق.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
محققان چندین موسسه علمی نظریه‌ای را در خصوص این که چگونه سیاهچاله‌های با جرم ستاره‌ای، پرتوهای ایکس سختشان را تولید می‌کنند، ارائه دادند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، دانشمندانی از ناسا، دانشگاه جانز هاپکینز و موسسه فناوری روچستر، توانستند از شبیه‌سازی‌های ابررایانه‌ای گازی که برای بازتولید طیفی از مشخصه‌های مهم اشعه ایکس به درون سیاهچاله جاری می‌شود، استفاده کنند.

مطالعه آن‌ها پلی برای گسست بین نظریه و مشاهده است و نشان می‌دهد که هر دو پرتوهای ایکس نرم و سخت از گازی که به سمت یک سیاهچاله در حال چرخش است، سرچشمه می‌گیرد.

این مطالعه حرکات پیچیده، تعاملات ذره و میدان‌های مغناطیسی سرکش در گاز یک میلیارد درجه‌ای واقع در آستانه سیاهچاله را رهگیری کرد. این آستانه یکی از سخت‌ترین محیط‌های فیزیکی در جهان به شمار می‌آید.

پیش از این که گاز توسط سیاهچاله مصرف شود، حول آن می‌چرخد و سپس به درون یک دیسک مسطح‌ انباشت می‌شود.

گازی که در این دیسک ذخیره می‌شود، به تدریج به سمت سیاهچاله می‌چرخد، فشرده می‌شود و هنگامی که به مرکز نزدیک می‌شود، حرارت می‌بیند.

سرانجام این گاز به دماهای بیش از 20 میلیون درجه فارنهایت می‌رسد و در شکل پرتوهای ایکس نرم یا با انرژی پایین، می‌درخشد.

مشاهدات نشان داده‌اند سیاهچاله‌ها مقادیر قابل‌توجهی اشعه‌های ایکس "سخت" را تولید می‌کنند که دارای نوری ده‌ها تا صد برابر بزرگ‌تر از نور پرتوهای ایکس نرم است. این نور دارای انرژی بالا، به مفهوم وجود گازهای داغ‌تر است.

در این مطالعه محققان توانستند از مدل‌هایی استفاده کنند که با شواهدی که از طریق مشاهده جمع‌آوی شده‌ بودند، مطابقت داشته باشد.

بررسی‌های آن‌ها تایید می‌کند که پرتوهای ایکس سخت از تاج باریک داغ موجود در بخش فوقانی دیسک، نشات می‌گیرد که ساختاری شبیه به تاج داغ احاطه‌کننده خورشید دارد.

دانشمندان ابزاری را طراحی کردند تا چگونگی ساطع‌شدن، جذب یا افشانه‌شدن اشعه‌های ایکس از خلال هر دوی دیسک منسجم و ناحیه تاج را رهگیری کنند.

تیم علمی ارتباط مستقیمی را بین آشفتگی مغناطیسی دیسک، شکل‌گیری تاج یک میلیارد درجه‌ای و تولید اشعه‌های ایکس سخت حول یک سیاهچاله فعال و مصرف‌کننده، یافت.

سیاهچاله‌ها کاملا عجیب هستند و با دماهای بالای فوق‌العاده، حرکات و گرانش فوق‌العاده سریع، مرموزبودن کامل نسبیت عمومی را نمایش می‌دهند؛ با این حال، مطالعه جدید نشان می‌دهد فقط با استفاده از اصول فیزیکی استاندارد می‌توان به درک مناسبی از آن‌ها دست یافت.


طبقه بندی: فیزیك، نجوم،

تاریخ : سه شنبه 28 خرداد 1392 | 01:15 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات

  اختر فیزیکدانان دانشگاه سانتیگو دی کامپوستلای اسپانیا با همکاری رصدخانه بیوراکان ارمنستان، ستاره‌ای با درخشش پایین را کشف کردند که جرقه‌ای بسیار قوی از خود ساطع می‌کرد به طوری که جرم‌ کیهانی ظرف 160 ثانیه تقریبا 15 برابر شفاف‌تر شد

به گزارش ایسنا، ستاره WX UMa بخشی از مجمع‌الکواکب دب اکبر است و 15.6 سال نوری از زمین فاصله ‌دارد.

این جرم کیهانی در سیستمی دو ستاره‌ای واقع شده که ستاره دوم تقریبا 100 برابر شفاف‌تر است، به جز زمانی که WX UMa جرقه‌هایش را منتشر می‌کند.

این ستاره چندین بار در سال جرقه‌هاای را از خود ساطع می‌کند اما هیچ یک از آن‌ها به اندازه جرقه اخیر قوی نبوده است.

به گفته دکتر واختانگ تامازیان (Vakhtang Tamazian )، این جرقه به حدی قوی بود که نوع طیفی ستاره‌ را تغییر داد و آن را از نوع M به نوع B رساند؛ به عبارتی دیگر، دمای آن از دو هزار و 800 کلوین به شش یا هفت برابر این عدد رسید.

به طور کلی، ستارگان نوع M دارای دمای سطحی بین دو هزار تا سه هزار و 700 درجه کلوین هستند در حالی که دمای سطحی ستارگان نوع B بین 10 هزار تا 33 هزار درجه کلوین است.

دانشمندان هنوز علت وقوع این جرقه‌ها را نمی‌دانند، اما تامازیان امیدوار است با مطالعه این نمونه قدرتمند و جرقه‌های دیگر در سیستم‌های دو ستاره‌ای، وی و همکارانش بتوانند اطلاعات بیشتری را در خصوص وضعیت‌های متغیر و همچنین فرایندهای فیزیکی تکامل‌دهنده ستارگان، به دست آورند.




طبقه بندی: نجوم،

تاریخ : سه شنبه 28 خرداد 1392 | 01:14 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
ک گروه از دانشمندان، تاجران و فعالان عرصه سرگرمی قصد دارند به جای انتظار منفعلانه برای نشانه‌های حیات هوشمند در کیهان، نخستین تلاش بشری برای ارسال پیام‌های مستمر به هوش فرازمینی را اجرایی کنند.

پروژه " لون سیگنال" از هرکس که دارای ارتباط اینترنتی است می‌خواهد که به ارسال پیام به فضاهای دور تر کمک کند تا بتوانند حضور خود را در کیهان اعلام کنند.

امروز دوشنبه 17 ژوئن (27 خرداد ماه) پروژه لون سیگنال افتتاح می‌شود و نخستین تلاش بشریت برای ارسال پیام‌های هوشمند به هوش فرازمینی را رقم می‌زند.

ارنستو کولیزا مسئول بازاریابی اصلی لون سیگنال دریک نشست خبری که طی آن اهداف این پروژه اعلام شد اظهار داشت: تا جایی که به یاد می‌آورم به بالا نگاه کرده و از خودم می‌پرسیدم که آیا کسی از آن بالا به من نگاه می‌کند یا خیر. فکر می‌کنم این فقط یک کنجکاوی ذاتی باشد که همه ما از آن برخورداریم. همه ما می‌خواهیم آنچه که در دیگر سو است را ببینیم این مسئله به میزان کنجکاوی ما ارتباط دارد.

دانشمندانی که با پروژه لون سیگنال همکاری دارند یک نقطه محبوب در فضا را انتخاب کرده‌اند که همه پیام‌هایی که از طریق شبکه این شرکت ارسال می‌شود به یک منظومه ستاره‌ای به نام Gliese 526 ارسال می‌شود. این منظومه در فاصله 17.6 سال نوری زمین قرار دارد.

جیکوب هک میرسا دانشمند ارشد این پروژه گفت: در این منطومه محققان هنوز سیاره‌ای که دور یک ستاره کوتوله قرمز بچرخد پیدا نکرده‌اند اما Gliese 526 یک کاندیدای مناسب برای پشتیبانی از حیات است که در فهرست منظومه‌های قابل سکونت نزدیک شناسایی شده است.

هک میرسا و اعضای تیم وی تصمیم دارند که این سیگنال را در آینده به یک منظومه ستاره‌ای منتقل کنند.

پیر فابر از بنیانگذاران این پروژه اظهار داشت: ما می‌خواهیم این کار سرگرم کننده باشد اما از سوی دیگر به دنبال استراتژی بلند مدت هستیم. ما اکنون نزدیکترین و منطقی‌ترین ستاره‌ها را هدف می‌گیریم.

اوپراتورهای لون سیگنال در زمان ارسال پیام به Gliese 526 از ایستگاه زمین جیمزبورگ استفاده می‌کنند، یک دیش رادیویی در مرکز کالیفرنیا که در سال 1968 ساخته شد. لون سیگنال این آنتن را به مدت 30 سال اجاره کرده است اما مقامات این شرکت امیدوارند که این پروژه طولانی‌تر از این مدت باشد.

مقامات این پروژه اظهار داشتند که امواج تلویزیونی، رادیویی و سایر پرتوهای الکترومغناطیسی به طور مستمر توسط دستگاه‌های سراسر جهان منتشر می‌شود؛ اما این سیگنال‌ها ضعیف‌تر از سیگنال‌هایی است که لون سیگنال ارسال می‌کند، از طرفی قابلیت شناسایی سیگنال‌هایی که این پروژه ارسال می‌کند در منظومه مقصد بیشتر است.

ایستگاه زمینی جیمز بروک چندین نوع پرتو به مقصد منظومه ستاره‌ای Gliese 526 ارسال می‌کند. یک پرتو دربرگیرنده پیام سلام است که توسط ستاره شناسی به نام مایکل بوش ارائه شده است. در این پیام موقعیت زمین توضیح داده شده و عناصر جدول تناوبی مورد اشاره قرار می‌گیرد و تعریفی از اتم هیدروژن در رمز دو دوئی ارائه می‌شود.

اگر یک گروه از بیگانگان فضایی روی یک سیاره که دور مدار Gliese 526 می‌چرخد دستگاهی معادل آرایه تلسکوپ آلن کالیفرنیا داشته باشند می‌توانند این پیام را شناسایی، ضبط و احتمالا رمز گشایی کنند.

نکته جالب درباره این پروژه این است که اعضای آن پیام‌های مردم از سراسر دنیا را به فضا ارسال می‌کند اما تنها نخستین پیام از سوی مردم رایگان خواهد بود اما پیام‌های بعدی که می‌تواند شامل پیام‌های تصویری باشد، دارای هزینه است.


طبقه بندی: نجوم،

تاریخ : سه شنبه 28 خرداد 1392 | 01:12 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات

Quasar

ستاره شناسان بزرگترین ساختار موجود در جهان را کشف کردند. این ساختار، انبوهی عظیم از هسته های کهکشانی است که ابتدا تا آنهای آن ۴ میلیارد سال نوری طول می کشد. این ساختار یک گروه کوازار (LQG) بزرگ است که از مجموعه ای از هسته های بسیار درخشان کهکشانی تشکیل می شوند. این هسته ها توسط سیاه چاله های مرکزی قدرت می یابند.

«راجر کلاوس» از دانشگاه مرکزی لنکشایر انگلستان می گوید: «درحالی که درک مقیاس و میزان کوازار کار دشواری است، ما با اطمینان می گوییم که این بزرگترین ساختار کشف شده در تمام کائنات و هستی است».

کوارازها درخشان ترین اجسام در دنیا هستند. دهه هاست که ستاره شناسان پی برده اند که کوارازها تمایل زیادی به تجمیع و یکی شدن دارند، به طوری که بعضی از آنان به وسعت ۶۰۰ میلیون سال نوری می رسند.

بزرگترین ساختار کائنات از ۷۳ کوازار تشکیل شده و گستردگی در حدود ۱٫۶ میلیارد سال نوری در بیشتر جهات دارد. البته در بیشترین وسعت و محدوده، گستره آن به ۴ میلیارد سال نوری می رسد. برای این که بتوان تصور کرد که این عدد چقدر بزرگ است، از کهکشان خودمان می گویم. کهکشان دوست داشتنی راه شیری وسعتی در حدود ۱۰۰ هزار سال نوری دارد. یعنی این ساختار بزرگ ۴ میلیون بار بزرگتر از کهکشان راه شیری است.

البته محققان می گویند که طبق محاسبات نباید سازه هایی با بیش از ۱٫۲ میلیارد سال نوری وجود داشته باشند، به خاطر همین هم پیدا شدن این ساختار عظیم چالش ها و تناقضات پیش روی آنها را بیشتر کرده است. محققان گفته اند که این مسئله را با جدیت بیشتری پیگیری می کنند.




طبقه بندی: نجوم، اكتشافات،

تاریخ : پنجشنبه 26 اردیبهشت 1392 | 11:52 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
.: Weblog Themes By BlackSkin :.

تعداد کل صفحات : 18 :: ... 2 3 4 5 6 7 8 ...

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic