اولین نفخه‌ی اکسیژن ممکن است ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلیون سال قبل از آن تاریخی اتقاق افتاده باشد که دانش‌مندان تصور می‌کنند. بر اساس تحلیلی که پژوهش‌گران بر روی رسوبات کهن انجام داده‌اند٬ نشانه‌هایی از اکسیژنِ جو زمین در حدود ۳ میلیارد سال پیش پدیدار شده است.


ادامه مطلب

طبقه بندی: جغرافیا، نجوم، شیمی،

تاریخ : چهارشنبه 17 مهر 1392 | 08:40 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات



سرعت جهان سرانجام از سرعت نور فراتر خواهد رفت؛اما این که این امر چگونه رخ می‌دهد، موضوع پیچیده‌ای است.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) حدود 14 میلیارد سال پیش با رخداد بیگ‌بنگ، تمامی ماده جهان در تمامی جهات بیرون ریخته شد. این انفجار نخستین، هنوز هم کهکشان‌هایی را ایجاد می‌کند و دانشمندان می‌دانند که این موضوع به دلیل اثر دوپلر رخ می‌دهد.

این اثر عنوان می‌کند که طول ‌موج‌های نور دیگر کهکشان‌ها، هنگامی که این اجرام از زمین دور می‌شوند، تغییر می‌کنند.

Hydra خوشه کهکشانی است که سه میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد.

ستاره‌شناسان فاصله زمین از این کهشکان را با مشاهده نوری که از آن می‌آید، اندازه‌گیری کرده‌اند.

از خلال یک منشور، هیدروژن Hydra مانند چهار نوار قرمز‌رنگ، آبی-سبز، آبی-بنفش و بنفش به نظر می‌رسد. اما در طول زمانی که برای دیدن نور این خوشه به زمین لازم است، نوارهای رنگی به سمت انتهای قرمزرنگ (انتهای انرژی پایین) منشور تغییر کرده‌اند. این بدین معناست که در سفرشان در عرض کیهان، طول‌موج‌های نوری بسط یافته‌اند.

هرچه نور مسافت بیشتری را طی کند، بیشتر بسط می‌یابد. هر اندازه نوارها بیشتر به سمت انتهای قرمز تغییر یابند، نور مسافت بیشتری را طی می‌کند.

اندازه این تغییر «ردشیفت» نامیده می‌شود و به دانشمندان در درک حرکت ستارگان در فضا کمک می‌کند.

هیدرا تنها خوشه‌ کهکشانی نیست که یک ردشیفت را نمایش می‌دهد.

همه‌چیز در حال تغییر است، زیرا جهان در حال انبساط است. مشاهده ردشیفت آسان‌تر است زیرا هر اندازه یک کهشکان از زمین فاصله داشته باشد، با سرعت بیشتری از کره خاکی دور می‌شود.

به گفته چالز بنت، فیزیکدان دانشگاه هاپکینز، هیچ محدودیتی برای سرعتی که جهان با آن انبساط می‌یابد، وجود ندارد.

نظریه انشتین مبنی بر این که هیچ چیز نمی‌تواند سریع‌تر از سرعت نور در خلا حرکت کند، هنوز هم صدق می‌کند، زیرا خود فضا در حال بسط‌ یافتن است و فضا هیچی نیست.

کهکشان‌ها از خلال فضا حرکت نکرده و از خلال آن از یکدیگر دور نمی‌شوند، بلکه با خود فضا حرکت می‌کنند (درست مانند کشمش‌ها در قرص‌ نانی که در حال ورآمدن است.)

تعدادی از کهکشان‌ها به اندازه‌ای از انسان دور هستند و به اندازه‌ای سریع حرکت می‌کنند که نور آن‌ها هرگز به زمین نمی‌رسد.

این امر درست مانند دویدن در یک مسیر مسابقه 5K است اما مسیر همراه با دویدن فرد بسط می‌یابد. چنانچه این مسیر سریع‌تر از میزانی که شخص می‌دود، بسط یابد، وی هرگز به مقصد مطلوب نمی‌رسد.


طبقه بندی: نجوم، فیزیك، اكتشافات،

تاریخ : چهارشنبه 17 مهر 1392 | 08:32 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات



دانشمندان به تازگی دریافته‌اند که یک سیاره غیرطبیعی با اندازه شش برابر زمین که در فاصله 40 سال نوری در خارج از منظومه شمسی قرار داشته، از یک جو غنی از آب برخوردار بوده که دارای یک نوع پلاسمایی از آب است.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، دانشمندان ژاپنی جو این سیاره بیگانه را با استفاده از دوربین‌های حرفه‌ای با یک فیلتر آبی انتقال سیاره‌ای گلیزه 1214 b بررسی کردند.

به گفته محققان، در حالیکه جو این سیاره غنی از آب بوده اما مانند زمین قابل سکونت نیست چرا که دمای جوی آن به 280 درجه سلسیوس می‌رسد.

درحالیکه جو این سیاره فراخورشیدی مملو از آب بوده اما هنوز بطور چشمگیری متفاوت از زمین است.

دانشمندان رصدخانه ملی نجوم در ژاپن به بررسی تعیین امکان برخورداری این سیاره از جو آب یا هیدروژن پرداخته و از دو دوربین نوری تلسکوپ سوبارو با فیلتر انتقال آبی برای مطالعه پراکندگی نور از سیاره استفاده کردند.

آنها سپس یافته‌های خود را با رصدهای قبلی در رنگهای دیگر بررسی کرده و نتیجه گرفتند که جو این سیاره از میزان چشمگیری از آب برخوردار است.

گلیزه 1214 b در فاصله 40 سال نوری از منظومه شمسی در صورت‌فلکی مارافسای قرار داشته و در اطراف ستاره‌ای سردتر از خورشید می‌چرخد.

اگرچه مدار این سیاره 70 برابر نزدیکتر از زمین به ستاره میزبانش بوده که سفر آن در اطراف این میزبان کم جرم را به 38 ساعت می‌رساند.

به دلیل این نزدیکی بیش از حد، دمای این سیاره عظیم می‌تواند به 280 درجه سانتیگراد یا 540 درجه فارنهایت برسد اما چگالی سیاره است که باعث شگفتی دانشمندان شده است.

با وجود اندازه گلیزه 1214 b که شش برابر زمین بوده، عرض آن کمتر از سه برابر و به اندازه سیاره‌ای بین زمین و نپتون است.

از آن جا که این سیاره از سطح جامد برخوردار نبوده، برآورد ارتفاع جو آن مشکل است اما دانشمندان بر این تصورند که احتمالا ارتفاع آن حدود 30 کیلومتر باشد که سه برابر عمیقتر از جو زمین است.

آنها همچنین بر این باورند که آب پلاسمایی می‌تواند درون سیاره پنهان شده باشد اما مطمئن نیستند بتوانند در آینده یخهای پرفشار را درون این ابرزمین شناسایی کنند.

این سیاره عجیب در اصل به عنوان بخشی از پروژه Mearth کشف شده که بیش از 2000 ستاره کم جرم را پیگیری می‌کند.


طبقه بندی: نجوم،

تاریخ : چهارشنبه 17 مهر 1392 | 08:30 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات






-
تهدید‌های کیهانی مانند انفجار سیاه‎چاله مرکزی راه‎شیری یادآور این است که انقراض بشریت کار سختی نیست؛ اما هیچ چیز به اندازه خود انسان نمی‎تواند این امر را تسهیل کند.

مجید جویا: پژوهش جدید اخترشناسان نشان داده که 2 میلیون سال پیش، موجود دوپایی که می‌شود آن را انسان‎نما نامید، به بالای سرش نگاه کرد و دید نوری درخشان در آسمان ظاهر شده که تقریبا هم اندازه ماه است. آن نور حاصل یک انفجار عظیم در سیاه چاله‌ای واقع در مرکز کهکشان ما بود.

ما تنها می‌توانیم حدس بزنیم که آن موجودات ما با دیدن این نورعجیب،  (صدهاهزار سال پیش از آغاز ثبت تاریخ توسط انسان) به چه چیزهایی فکر کردند. ما حتی مطمئن نیستیم که آیا در آن زمان اجداد انسان روی زمین زندگی می‎کردند یا نه، اما ما که خود را انسان می‌دانیم، باید از دیدن چنین صحنه‌ای چه نتیجه‌ای بگیریم؟

ما شاید آن را به عنوان شاهد دیگری از تزلزل کل جهان هستی ببینیم، چگونه این جهان که آکنده از خطرها و تهدید‌ها است (و ما هنوز حتی از وجود برخی از آنها خبر نداریم) می‌تواند در ثانیه‌ای ما را نابود کند. سیاره ما را در نظر بگیرید که به دور یک ستاره در نزدیکی سیاه چاله کهکشان راه شیری می‌چرخد. این سیاره ممکن بود در حمامی از تابش قرار گیرد، و فرصت پیدایش موجود هوشمندی به اسم انسان را برای همیشه نابود کند.

پرتوهای کیهانی پرانرژی که از ابرنواخترها ساتع می‏شوند، یکی از معدود سناریوهایی است که می‌تواند حیات ما را در زمین به مخاطره بیاندازد (هرچند در این بین شاید باکتری‌ها زنده بمانند). شاید احتمال وقوع آن خیلی دور از ذهن باشد، یک بار دیگر باید بگوییم که تمدن‌هایی در جهان خارج از سیاره ما ممکن است در اثر همین وقایع از بین رفته باشند.

اما چنین تهدیدهایی چه اهمیتی در زندگی روزمره ما دارند؟ واقعیت این است که ما نمی‌توانیم کار زیادی را برای رفع خطر فوران سیاه‎چاله‌ها انجام دهیم. اما فکر کنید که اگر زمین خالی از حیات بود، هیچ یک از چیزهایی که ما زمین را با آن می‌شناسیم در آن وجود نداشت. در حقیقت زمین به چیزی تبدیل می‌شد که حتی تصور آن را هم نمی‌توانستیم بکنیم، یعنی تبدیل به یک سنگ خاکستری جهنمی.

این سناریو واقعا دور از ذهن است و لازم نیست از ترس آن بی‌خوابی بکشید. می‌توانید دوباره به خواب بروید و خواب هفت پادشاه ببینید! تنها حسن این سناریو این است که نشان می‌دهد چگونه به طرفة‎العینی زیست‎بوم و جغرافیای سیاره ما در هم پیچیده می‌شود و این درهم پیچیده شدن، همان سرانجامی است که ما انسان‌ها با تعرض مداوم خود به طبیعت، زمان رسیدن آن را جلو می‌اندازیم.

به رغم بلایی که داریم بر سر دیگر ساکنین زمین می‌آوریم، این امر در نهایت تهدیدی برای زمین یا بیوسفر آن محسوب نخواهد شد. این تهدیدی برای خود ما است. اگر انسان‌ها را از روی زمین برداریم ، مدت زیادی طول نمی‌کشد که این سیاره همانند قبل به حیاتش ادامه دهد.

این تهدیدها برخلاف تهدیدهای کیهانی قابل مهار است. ما می‌توانیم تلاش کنیم تا بی‌نظمی‌هایی را که قبلا ایجاد کرده‌ایم رفع کنیم؛ یا بر روی سیارات دیگر مستقر شویم تا بقای گونه خود را تضمین کنیم. در مواجه با یک جهان بی رحم و یک سیاره کوچک و بی‌اهمیت، بقای حیات بشر تنها برای خود انسان‌ها مایه نگرانی خواهد بود. بر خلاف انسان‏نماهای 2,000,000 سال پیش، می‌توانیم کارهای بیشتری غیر از اینکه فقط با دستپاچگی تماشاگر باشیم، انجام دهیم.




طبقه بندی: نجوم،

تاریخ : جمعه 12 مهر 1392 | 06:36 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات



مریخ‌نورد کنجکاوی پس از دو ماه رانندگی یکنواخت و مداوم، در نهایت برای چند روز برای انجام آزمایش‌های فشرده و سریع علمی در منطقه‌ای از مریخ متوقف شد.

براساس گزارش NBC، قرار است این مریخ‌نورد برروی سنگ‌هایی که از روی آنها درحال عبور است مطالعه کرده و ارتباط میان آنها را با رخنمون‌هایی از سنگ‌ها که پیش از این مشاهده کرده‌بود بیابد.

قرار است کنجکاوی برای انجام این مطالعه از ابزار حسگر از راه دور خود استفاده کرده و هیچ عملیات حفاری برنامه‌ریزی نشده‌است. قرار است کنجکاوی در مسیر خود به سوی کوهپایه مونت شارپ در مریخ،‌ پنج توقف داشته‌باشد. مونت‌شارپ قله مرتفعی است که در حفره‌ استوایی گیل در مریخ واقع شده‌است.

به گفته دانشمندان ناسا،‌ کنجکاوی تنها برای چند روز مریخی یا سول در این منطقه متوقف خواهد ماند. یک سول برابر یک روز مریخی است که 39 دقیقه از روزهای زمینی بلند‌تر است.

اولین توقف کنجکاوی در مسیر رسیدن به مونت‌شارپ به دانشمندان فرصت خواهد داد تا برروی کنگلومرا‌ها،‌سنگ‌های متشکل از سنگریزه‌هایی که با کمک مواد نرم‌تر به یکدیگر چسبیده‌اند، مطالعه کنند.

برروی زمین این سنگ‌ها محصول رسوبات رودخانه‌ای هستند از این رو می‌توان نتیجه گرفت که در گذشته‌های دور رودخانه‌ای در بستر حفره گیل در مریخ جاری بوده‌است.

کنجکاوی پیش از این تصاویری از کنگلومراها در مریخ به ثبت رسانده بود اما این توقف فرصت مطالعه دقیق‌تر را برای دانشمندان فراهم خواهد آورد زیرا درحال حاضر برروی بستری از این سنگ‌ها متوقف شده‌است.

محققان بستر این حفره را به مجموعه‌ای از مربع‌های 1.5 کیلومتری تقسیم کرده‌اند که هریک از آنها برای نقشه‌برداری از ساختار زمینی شناسی حفره گیل و نقشه‌ریزی برای هدایت کنجکاوی به سوی مونت‌شارپ مورد استفاده قرار می‌گیرند.

کنجکاوی تاکنون 2.9 کیلومتر برروی خاک مریخ رانده‌است. نرم‌افزار جدید کنجکاوی به این روبات امکان می‌دهد تا در مواقع خاص خود مسیرش را بیابد،‌این روبات با استفاده از تصاویری که طی راندن در مسیر تعیین شده به ثبت می‌رساند، بهترین مسیر را محاسبه کرده و از میان آن مسیر به راه خود ادامه می‌دهد.

این سیستم جدید به همراه دستورهای ارسالی از زمین منجر به طی شدن مسیری 141 متری در تاریخ پنجم سپتامبر شد،‌طولانی‌ترین مسیری که تاکنون کنجکاوی ی یک روز توانسته آن را طی کند.




طبقه بندی: نجوم،

تاریخ : سه شنبه 26 شهریور 1392 | 10:39 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
.: Weblog Themes By BlackSkin :.

تعداد کل صفحات : 18 :: 1 2 3 4 5 6 7 ...

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات