این پرسش که آیا ما در یک جهان واقعی زندگی می‌کنیم یا یک جهان شبیه‌سازی شده، برای قرنهای متمادی ذهن فلاسفه را بخود مشغول داشته و اکنون فیزیکدانان دانشگاه بن آلمان بر این باورند که توانسته‌اند راهی را برای آزمایش این نظریه شناسایی کنند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، «فرضیه شبیه‌سازی» مورد سوال بسیاری از فلاسفه از افلاطون گرفته تا سقراط قرار داشته است.
فیلم «ماتریکس» نیز بر این ایده که زندگی روزمره انسان در حقیقت یک شبیه‌سازی ساخته شده توسط یک رایانه بسیار قدرتمند بوده، صحه گذاشته است.

اما اکنون پس از گذشت 2000 سال از گفته افلاطون در مورد بازتاب ضعیف واقعیت عینی توسط حسهای انسانی، کارشناسان بر این باورند که توانسته‌اند این مسأله را حل کنند. این دانشمندان دست به ساخت آزمایشی زده‌اند که به ادعای آنها می‌تواند واقعی یا شبیه‌سازی بودن آن را مشخص کند.

آنها در این آزمایش از مدلهای ریاضیاتی «شبکه کرومودینامیک(QCD)» در تلاش برای بازسازی یک واقعیت شبیه‌سازی شده استفاده خواهند کرد.

به گفته این محققان، یک شبیه‌سازی از جهان بدون توجه به پیچیدگی آن باید دارای محدودیتهایی باشد که می‌تواند آن را آشکار کند.

برای شناسایی محدودیتهای آن، دانشمندان باید شبیه‌سازی خود از جهان را ایجاد کنند.

این محققان امیدوارند که بتوانند امکان عملی شدن این قضیه را از لحاظ نظری مشاهده کرده و حدود نیروی شر را شناسایی کنند.

شبکه کرومودینامیک کوانتومی یک رویکرد پیچیده بوده که به چگونگی ارتباط گلئونها و کوارکها در حالت سه بعدی می‌پردازد.

به اعتقاد فیزیکدانان، شبیه سازی فیزیک در این مرحله بنیادی کمابیش با شبیه‌سازی کارکرد خود جهان برابر خواهد بود.

اگرچه مشکل اصلی برای چنین شبیه‌سازیهایی این است که قانون فیزیک باید بر روی یک شبکه سه بعدی گسسته تحمیل شود که در زمان پیشرفت می‌کند. در این زمان است که می‌توان از این آزمایش استفاده کرد.

به گفته محققان، این فاصله شبکه‌ای باعث ایجاد یک حد بر انرژی موجود در ذرات شده چرا که هیچ چیز کوچکتر از خود این شبکه نمی‌تواند وجود داشته باشد.

در این حالت اگر جهان اطراف در حقیقت یک شبیه‌سازی رایانه‌ای باشد، باید یک میانبر در طیف ذرات پر انرژی ایجاد شود. در حقیقت این نوع میانبر انرژی در تابشهای کیهانی وجود داشته و به آن «حد گرایزن-زاپستین-کازمین» گفته می‌شود.

این پژوهش در مجله arXiv منتشر شده است.


طبقه بندی: تکنولوِژی،

تاریخ : سه شنبه 28 خرداد 1392 | 01:19 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
یک دهه پس از اعلام نظر فیلسوف انگلیسی مبنی بر امکان زندگی انسان در یک شبیه‌سازی رایانه‌یی، دانشمندان دانشگاه واشنگتن با همکاری یک فیزیکدان ایرانی با استفاده از آزمایش بالقوه قصد دارند امکان‌پذیر بودن این ایده را بررسی کنند.

به گزارش علم پرس به نقل از ایسنا، این مفهوم در سال ۲۰۰۳ توسط نیک بوستروم، استاد فلسفه دانشگاه آکسفورد مطرح شده بود.

اگرچه با محدودیت‌ها و روند کنونی در محاسبات، چندین دهه تا امکان اجرای حتی شبیه‌سازیهای ابتدایی از جهان فاصله است، زهره داوودی و همکارانش آزمایشاتی را پیشنهاد کرده‌اند که در حال حاضر یا آینده نزدیک قابل اجرا بوده و به محدودیتهای تحمیل شده بر شبیه‌سازیهای آینده توسط منابع محدود حساس هستند.

در حال حاضر، ابررایانه‌ها با استفاده از شیوه‌ای موسوم به کرومودینامیک مشبک کوانتومی و قوانین اساسی فیزیک می‌توانند تنها بخش بسیار کوچکی از جهان را در مقیاس ۱۰۰ تریلیونیوم یک متر که کمی بزرگتر از هسته اتم بوده، شبیه‌سازی کنند.

در نهایت، شبیه‌سازیهای قدرتمندتر می‌توانند در قیاس به اندازه یک مولکول، یک سلول و حتی یک انسان را مدلسازی کنند اما نسل‌های زیادی از توسعه محاسباتی باید بگذرد تا بتوان مقیاسهای بزرگتر جهان را برای درک محدودیتهای فرآیندهای فیزیکی نشانگر زندگی انسان در یک مدل رایانه‌یی شبیه‌سازی کرد. اگرچه به گفته محققان، نشانه‌هایی از محدودیت‌های منبع در شبیه‌سازی‌های کنونی وجود دارد که احتمالا در شبیه‌سازیهای آینده نیز وجود خواهد داشت که از آن جمله می‌توان به نشانه یک شبکه‌بندی زمینه‌یی در صورت استفاده از آن در مدلسازی محدودیت فضا-زمان اشاره کرد.

ابررایانه‌هایی که محاسبات کرومودینامیک مشبک کوانتومی را اجرا می‌کنند، در اصل زمان و فضا را به یک شبکه چهار بعدی تقسیم می‌کنند. این کار به محققان اجازه می‌دهد که چیزی موسوم به نیروی قوی را که یکی از چهار نیروی اصلی طبیعت بوده و ذرات زیراتمی کوارک و گلئون را در نوترونها و پرونونهای هسته اتم پیوند می‌دهد، آزمایش کنند.

به گفته محققان اگر بتوان این شبیه‌سازی را به اندازه کافی در مقیاس بزرگ انجام داد، چیزی شبیه به جهان ممکن است به وجود بیاید. در آن زمان تنها باید به دنبال یک نشانه در جهان بود که شبیه به شبیه‌سازی‌های مقیاس کوچک کنونی است.

داوودی و همکارانش بر این باورند که این نشانه ممکن است به شکل محدودیت در انرژی تابشهای کیهانی نمایش داده شود.

محققان در پژوهش خود که در مجله arXiv منتشر شده، اظهار کرده‌اند که بالاترین انرژی تابشهای کیهانی در لبه‌های شبکه مدل حرکت نمی‌کند بلکه مسیر عبوری آن به شکل مورب خواهد بود و همچنین آنها به طور مساوی در تمام جهان مورد انتظار با هم تعامل نخواهند داشت.

به گفته دانشمندان، این اولین نشانه قابل آزمایش برای چنین ایده‌ای می‌تواند باشد.

وی افزود: در این جا سوال این خواهد بود که اگر جهان‌های دیگر نیز در این پلت‌فورم وجود داشته باشند، می‌توان با آنها ارتباط برقرار کرد؟


طبقه بندی: فیزیك،

تاریخ : سه شنبه 28 خرداد 1392 | 01:18 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
محققان چندین موسسه علمی نظریه‌ای را در خصوص این که چگونه سیاهچاله‌های با جرم ستاره‌ای، پرتوهای ایکس سختشان را تولید می‌کنند، ارائه دادند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، دانشمندانی از ناسا، دانشگاه جانز هاپکینز و موسسه فناوری روچستر، توانستند از شبیه‌سازی‌های ابررایانه‌ای گازی که برای بازتولید طیفی از مشخصه‌های مهم اشعه ایکس به درون سیاهچاله جاری می‌شود، استفاده کنند.

مطالعه آن‌ها پلی برای گسست بین نظریه و مشاهده است و نشان می‌دهد که هر دو پرتوهای ایکس نرم و سخت از گازی که به سمت یک سیاهچاله در حال چرخش است، سرچشمه می‌گیرد.

این مطالعه حرکات پیچیده، تعاملات ذره و میدان‌های مغناطیسی سرکش در گاز یک میلیارد درجه‌ای واقع در آستانه سیاهچاله را رهگیری کرد. این آستانه یکی از سخت‌ترین محیط‌های فیزیکی در جهان به شمار می‌آید.

پیش از این که گاز توسط سیاهچاله مصرف شود، حول آن می‌چرخد و سپس به درون یک دیسک مسطح‌ انباشت می‌شود.

گازی که در این دیسک ذخیره می‌شود، به تدریج به سمت سیاهچاله می‌چرخد، فشرده می‌شود و هنگامی که به مرکز نزدیک می‌شود، حرارت می‌بیند.

سرانجام این گاز به دماهای بیش از 20 میلیون درجه فارنهایت می‌رسد و در شکل پرتوهای ایکس نرم یا با انرژی پایین، می‌درخشد.

مشاهدات نشان داده‌اند سیاهچاله‌ها مقادیر قابل‌توجهی اشعه‌های ایکس "سخت" را تولید می‌کنند که دارای نوری ده‌ها تا صد برابر بزرگ‌تر از نور پرتوهای ایکس نرم است. این نور دارای انرژی بالا، به مفهوم وجود گازهای داغ‌تر است.

در این مطالعه محققان توانستند از مدل‌هایی استفاده کنند که با شواهدی که از طریق مشاهده جمع‌آوی شده‌ بودند، مطابقت داشته باشد.

بررسی‌های آن‌ها تایید می‌کند که پرتوهای ایکس سخت از تاج باریک داغ موجود در بخش فوقانی دیسک، نشات می‌گیرد که ساختاری شبیه به تاج داغ احاطه‌کننده خورشید دارد.

دانشمندان ابزاری را طراحی کردند تا چگونگی ساطع‌شدن، جذب یا افشانه‌شدن اشعه‌های ایکس از خلال هر دوی دیسک منسجم و ناحیه تاج را رهگیری کنند.

تیم علمی ارتباط مستقیمی را بین آشفتگی مغناطیسی دیسک، شکل‌گیری تاج یک میلیارد درجه‌ای و تولید اشعه‌های ایکس سخت حول یک سیاهچاله فعال و مصرف‌کننده، یافت.

سیاهچاله‌ها کاملا عجیب هستند و با دماهای بالای فوق‌العاده، حرکات و گرانش فوق‌العاده سریع، مرموزبودن کامل نسبیت عمومی را نمایش می‌دهند؛ با این حال، مطالعه جدید نشان می‌دهد فقط با استفاده از اصول فیزیکی استاندارد می‌توان به درک مناسبی از آن‌ها دست یافت.


طبقه بندی: فیزیك، نجوم،

تاریخ : سه شنبه 28 خرداد 1392 | 01:15 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات

  اختر فیزیکدانان دانشگاه سانتیگو دی کامپوستلای اسپانیا با همکاری رصدخانه بیوراکان ارمنستان، ستاره‌ای با درخشش پایین را کشف کردند که جرقه‌ای بسیار قوی از خود ساطع می‌کرد به طوری که جرم‌ کیهانی ظرف 160 ثانیه تقریبا 15 برابر شفاف‌تر شد

به گزارش ایسنا، ستاره WX UMa بخشی از مجمع‌الکواکب دب اکبر است و 15.6 سال نوری از زمین فاصله ‌دارد.

این جرم کیهانی در سیستمی دو ستاره‌ای واقع شده که ستاره دوم تقریبا 100 برابر شفاف‌تر است، به جز زمانی که WX UMa جرقه‌هایش را منتشر می‌کند.

این ستاره چندین بار در سال جرقه‌هاای را از خود ساطع می‌کند اما هیچ یک از آن‌ها به اندازه جرقه اخیر قوی نبوده است.

به گفته دکتر واختانگ تامازیان (Vakhtang Tamazian )، این جرقه به حدی قوی بود که نوع طیفی ستاره‌ را تغییر داد و آن را از نوع M به نوع B رساند؛ به عبارتی دیگر، دمای آن از دو هزار و 800 کلوین به شش یا هفت برابر این عدد رسید.

به طور کلی، ستارگان نوع M دارای دمای سطحی بین دو هزار تا سه هزار و 700 درجه کلوین هستند در حالی که دمای سطحی ستارگان نوع B بین 10 هزار تا 33 هزار درجه کلوین است.

دانشمندان هنوز علت وقوع این جرقه‌ها را نمی‌دانند، اما تامازیان امیدوار است با مطالعه این نمونه قدرتمند و جرقه‌های دیگر در سیستم‌های دو ستاره‌ای، وی و همکارانش بتوانند اطلاعات بیشتری را در خصوص وضعیت‌های متغیر و همچنین فرایندهای فیزیکی تکامل‌دهنده ستارگان، به دست آورند.




طبقه بندی: نجوم،

تاریخ : سه شنبه 28 خرداد 1392 | 01:14 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
ک گروه از دانشمندان، تاجران و فعالان عرصه سرگرمی قصد دارند به جای انتظار منفعلانه برای نشانه‌های حیات هوشمند در کیهان، نخستین تلاش بشری برای ارسال پیام‌های مستمر به هوش فرازمینی را اجرایی کنند.

پروژه " لون سیگنال" از هرکس که دارای ارتباط اینترنتی است می‌خواهد که به ارسال پیام به فضاهای دور تر کمک کند تا بتوانند حضور خود را در کیهان اعلام کنند.

امروز دوشنبه 17 ژوئن (27 خرداد ماه) پروژه لون سیگنال افتتاح می‌شود و نخستین تلاش بشریت برای ارسال پیام‌های هوشمند به هوش فرازمینی را رقم می‌زند.

ارنستو کولیزا مسئول بازاریابی اصلی لون سیگنال دریک نشست خبری که طی آن اهداف این پروژه اعلام شد اظهار داشت: تا جایی که به یاد می‌آورم به بالا نگاه کرده و از خودم می‌پرسیدم که آیا کسی از آن بالا به من نگاه می‌کند یا خیر. فکر می‌کنم این فقط یک کنجکاوی ذاتی باشد که همه ما از آن برخورداریم. همه ما می‌خواهیم آنچه که در دیگر سو است را ببینیم این مسئله به میزان کنجکاوی ما ارتباط دارد.

دانشمندانی که با پروژه لون سیگنال همکاری دارند یک نقطه محبوب در فضا را انتخاب کرده‌اند که همه پیام‌هایی که از طریق شبکه این شرکت ارسال می‌شود به یک منظومه ستاره‌ای به نام Gliese 526 ارسال می‌شود. این منظومه در فاصله 17.6 سال نوری زمین قرار دارد.

جیکوب هک میرسا دانشمند ارشد این پروژه گفت: در این منطومه محققان هنوز سیاره‌ای که دور یک ستاره کوتوله قرمز بچرخد پیدا نکرده‌اند اما Gliese 526 یک کاندیدای مناسب برای پشتیبانی از حیات است که در فهرست منظومه‌های قابل سکونت نزدیک شناسایی شده است.

هک میرسا و اعضای تیم وی تصمیم دارند که این سیگنال را در آینده به یک منظومه ستاره‌ای منتقل کنند.

پیر فابر از بنیانگذاران این پروژه اظهار داشت: ما می‌خواهیم این کار سرگرم کننده باشد اما از سوی دیگر به دنبال استراتژی بلند مدت هستیم. ما اکنون نزدیکترین و منطقی‌ترین ستاره‌ها را هدف می‌گیریم.

اوپراتورهای لون سیگنال در زمان ارسال پیام به Gliese 526 از ایستگاه زمین جیمزبورگ استفاده می‌کنند، یک دیش رادیویی در مرکز کالیفرنیا که در سال 1968 ساخته شد. لون سیگنال این آنتن را به مدت 30 سال اجاره کرده است اما مقامات این شرکت امیدوارند که این پروژه طولانی‌تر از این مدت باشد.

مقامات این پروژه اظهار داشتند که امواج تلویزیونی، رادیویی و سایر پرتوهای الکترومغناطیسی به طور مستمر توسط دستگاه‌های سراسر جهان منتشر می‌شود؛ اما این سیگنال‌ها ضعیف‌تر از سیگنال‌هایی است که لون سیگنال ارسال می‌کند، از طرفی قابلیت شناسایی سیگنال‌هایی که این پروژه ارسال می‌کند در منظومه مقصد بیشتر است.

ایستگاه زمینی جیمز بروک چندین نوع پرتو به مقصد منظومه ستاره‌ای Gliese 526 ارسال می‌کند. یک پرتو دربرگیرنده پیام سلام است که توسط ستاره شناسی به نام مایکل بوش ارائه شده است. در این پیام موقعیت زمین توضیح داده شده و عناصر جدول تناوبی مورد اشاره قرار می‌گیرد و تعریفی از اتم هیدروژن در رمز دو دوئی ارائه می‌شود.

اگر یک گروه از بیگانگان فضایی روی یک سیاره که دور مدار Gliese 526 می‌چرخد دستگاهی معادل آرایه تلسکوپ آلن کالیفرنیا داشته باشند می‌توانند این پیام را شناسایی، ضبط و احتمالا رمز گشایی کنند.

نکته جالب درباره این پروژه این است که اعضای آن پیام‌های مردم از سراسر دنیا را به فضا ارسال می‌کند اما تنها نخستین پیام از سوی مردم رایگان خواهد بود اما پیام‌های بعدی که می‌تواند شامل پیام‌های تصویری باشد، دارای هزینه است.


طبقه بندی: نجوم،

تاریخ : سه شنبه 28 خرداد 1392 | 01:12 ب.ظ | نویسنده : physicfa | نظرات
.: Weblog Themes By BlackSkin :.

تعداد کل صفحات : 4 :: 1 2 3 4

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic